Een week thuis

26 augustus 2018

Vandaag is het alweer een week dat ik terug ben. De tijd vliegt! Ondanks dat ik iedereen uit Mexico mis, is het ook weer enorm fijn om thuis te zijn!

Maandag had ik even een dag maximaal rust. Relaxen en na 5 weken even helemaal niets. Behalve dan alle koffers uitpakken. Gelukkig hielp mijn moeder daarbij en de top caregiver die mijn vader is geweest zorgde ervoor dat we al onze was schoon meenamen naar Nederland, dus alles kon zo de kast in! Wat een spul was er mee. De 100.000 boeken alleen al, maar geen eentje bewust aangeraakt door alle drukte van mijn schema en de gezelligheid heeft ook wat schuld. Ondanks dat ik me ergens hartstikke goed voel, merkte ik bij het uitpakken wel dat ik mijn grens weer moet leren kennen en dat alles nog steeds veel moeite kost en rust belangrijk is.

Dinsdag werd een drukke dag. Ik begon bij de hematoloog in het Ter Gooi. Een prettige arts die deze behandeling in Nederland ook uitvoert, maar dan onder wat ze wel als ethisch verstaan, zoals bij leukemie. Hij kent de procedure en wat er moet gebeuren na een dergelijke behandeling. We spraken door hoe het is gegaan en ik gaf hem de map die Clinica Ruiz meegaf, met al mijn testresultaten en nadien deed hij nog bloedonderzoek om mijn huidige status te checken. Geen diploma met gouden randje in die mooie map. Een tikkeltje teleurstellend. Ik heb namelijk diploma’s waar ik minder voor heb hoeven doen… (mocht je dit bericht ooit in de toekomst terugvinden nav een background check na mijn sollicitatie dan is dit natúúrlijk een grapje. Ik ben af en toe gewoon aanwezig geweest voor die andere diploma’s😜)

Nadat ik bij de hematoloog was geweest werd het tijd voor de tandarts. Nadat een stuk van mijn voortand vorige week weer afbrak in Mexico was het echt weer nodig. Mijn hulp in de huishouding was in de tussentijd al gekomen. Mijn zus zorgde dat ze bij mij thuis al terecht kon. Ik heb een extreem laag energie level sinds ik thuis ben. Dit schijnt normaal te zijn na zo’n behandeling en veel uit mijn groep ervaren dit. Hierom was het fijn dat mijn bed al verschoont was en ik even kon liggen. Nadat ze weg was stond er namelijk iets leuks op het programma; naar mijn jarige vriendin Joyce!

Het werd een verrassing, want als ik haar mijn voornemen had verteld had ze gevraagd of ik op mijn hoofd was gevallen. Dankzij haar man kon het gelukkig geregeld worden! Gewapend met een bosje helium ballonnen en een tas vol cadeautjes vanuit Mexico vertrok ik naar haar toe en klopte ik op de deur. Ze keek me even aan alsof ik een vreemde was, of compleet gestoord. Welke van die twee ben ik nog niet achter… Daarnaast werd ik verwelkomd met de mooiste glimlach van haar kleine jongen. Met hem ga ik later trouwen, al weet hij dat met zijn anderhalf jaar zelf nog niet. Vorige week gingen we al even facetimen en wat een schatje! Even een leuke avond en vooral was het weer fijn om hun te zien. Vrienden zoals haar zijn zeldzaam, dus het was het helemaal waard!

Woensdag had ik weer vrij gepland, gezien te toch vrij drukke week. Ik werd woensdag ook beroerd en ik had symptomen van de lijst ‘important symptoms’, waarbij ik een arts moest bellen. Ik stel dit soort dingen normaal uit onder het mom van ik kijk het wel even aan. Met dit soort dingen is dat minder handig, dus ik belde toch maar even. Na een tijdje werd ik teruggebeld; geen zorgen zolang ik geen koorts heb. Een hele geruststelling.

Donderdag kwam er weer een hulp in de huishouding, aangezien dit goed moet worden bijgehouden deze eerste periode na zo’n behandeling. Ze was erg goed en ging heerlijk zelf haar gang. Wat bespaart dat een energie! Om 2 uur kwam een andere lieve vriendin op bezoek, ook een Mies. Ze woont in Enschede, maar was even bij haar ouders in Almere. Alweer een heel stuk dichterbij! Onwijs fijn om haar ook weer te zien!

Vrijdag zou ik naar de fysiotherapeut gaan, maar toen ik wakker werd was ik goed beroerd. Tijd om rust te pakken, want mijn lichaam zei er heel wat mee. Ik kon het afzeggen en goed mijn rust pakken. Eind van de middag kwam er een vriendin langs toen ik me gelukkig alweer fitter voelde. Zij vertrekt woensdag voor een jaar naar Bonaire, dus het was fijn elkaar nog even te kunnen zien. Na wat te hebben gedronken bij mij thuis kwam ze ermee dat het misschien leuk was cappuccino te drinken in de sportschool. Ik kan dus met trots zeggen al in de sportschool te zijn geweest…😏 Nog trotser om te zeggen dat we dachten het gewoon te proberen en van de auto naar de bar te lopen. Een klein stukje, maar voor mij heel wat. En guess what……💪

De hematoloog belde vrijdag ook en mijn bloed was, ondanks dat het laag was, helemaal normaal voor mijn situatie. We gaan dus goed!

Dit weekend moet ik echt meer letten op mijn rust. Hoe graag ik ook wil is dat nu zo belangrijk, om activiteit goed af te wisselen met de rust die mijn lichaam aangeeft nodig te hebben. Ik wil wel meer, maar met gezond verstand is het belangrijk naar je lichaam te luisteren. Die geeft de tekenen niet voor niets. Ik ga mezelf nu opfrissen om naar mijn ouders te gaan. Mijn tante en oom blijven daar eten samen met oma, en ik eet er mee. We gaan gourmetten!

Het positieve is dat ik deze week iedere dag voor avondeten heb kunnen zorgen (zonder hulp van de helden en mijn vaste toppers van thuisbezorgd). Dit lukte voor de behandeling nog maar heel minimaal. Ik heb niet super spannend gekookt, maar who cares… Onder andere wat nacho’s om het af te leren❤️
Mijn haren op mijn hoofd vallen steeds meer uit zoals op de foto’s te zien. Het hele korte wende wel snel, maar helemaal kaal is nog wel een ding. Mijn kussen ziet er uit zoals de wasbak er uit ziet na een man die zich heeft geschoren en vervolgens gewoon naar zijn werk is gereden zonder het fatsoenlijk op te ruimen. We moeten ook wel de voordelen zien. Ik heb al een paar keer gedacht hoe erg ik bezig was, al een tijd mijn oksels niet geschoren. Denkend dat ik er bij heb gelopen als chewbacca. Gelukkig zijn haren daar geen zorg meer! Ook de ‘ik kan me niet herinneren wanneer ik mijn haren heb gewassen. Wat moet ik voor *** hebben gelopen’ momenten zijn al diverse keren gepasseerd. Een zorg en lichamelijke inspanning minder!

Gezien dit lange verhaal moet ik mijn updates misschien wat regelmatiger houden, maar voor nu moet ik met mijn kont van de bank af komen en de badkamer in! Ik moet richting mijn heerlijke gourmet en patatjes😁

Bedankt voor al jullie mooie support. Dat waardeer ik enorm💕 En voor het lezen van dit lange verhaal, mochten jullie tot dit einde zijn gekomen😄

Liefs,
Mies

Een reactie plaatsen