19 augustus 2018

Ik ben weer terug op Nederlandse bodem!

Mijn laatste berichtje is alweer wat dagen geleden. De arts zijn voorspelling lag voor het eerst iets anders deze keer. De voorspelde dip van lichamelijke klachten door het stoppen van de steroïden kwam donderdag al, in plaats van ‘ergens’ na thuiskomst. Ik raakte vooral al erg gesloopt. We besloten de kleine dingen te doen die ik graag wilde.

We zijn nog even langs de Harley shop gegaan, letterlijk drie deuren verderop. De beste man van de winkel gaf een warm ontvangst met een knuffel en hij was benieuwd naar mijn tattoo’s. Of het taliban was. Hij zal vast Tibetan hebben bedoeld, haha. We kochten wat leuks, kregen een berg snoep mee (deze nam ik met liefde aan van een vreemde) en konden tevreden weg!

Op donderdag werden we afgezet in het oude centrum van Puebla. Ik wilde er graag nog naartoe, want ik had een bordje van keramiek gezien, handgeschilderd met puebla er op voor in mijn buffetkast waarin meer van zulk moois staat. Daarnaast heb ik in de ochtend nog even met mijn vriendje Jace kunnen facetimen en hij vond het volgens mij niet eens gek dat tante Michelle geen haren meer had. Hij zwaaide oneindig en ik kreeg een hoop kusjes. Dat maakt zo’n beroerde nacht en ochtend al heel gauw goed!💕

Vrijdag was ik van plan helemaal niets te gaan doen. Echt niets. Totdat Charlie, de caregiver van Roger, naar boven kwam om te vragen of ik mee ging naar de piramide. Ik had op een kerk in het centrum nog geen sightseeing in Puebla kunnen doen. Ergens vrij zonde, dat je ergens bent geweest, maar niet enorm veel meer dan de kliniek bent geweest. Het is alles behalve een vakantie, uiteraard, maar nu had ik de optie nog. We zijn daar geweest samen met Charlie, Roger, Tommie en onze chauffeur en ‘safarigids’ Javier. Al zouden de enige wilde dieren die we zouden zien honden zijn. Toen ik eenmaal een toffe hond zag en hem wilde vragen of hij wilde vragen of hij geaaid mocht worden zag ik dat er een lijn aan hem zat. Honden in Mexico zitten niet heel gebruikelijk aan een lijn. Zodra ik mijn zicht wat beter had van dichtbij kon ik al gauw laat maar zeggen. Het bleek geen gezelschapshond😅

We gingen langs een marktje bij de piramide en zagen een deel van de piramide. Veel meer was er niet, want het zat onder de berg met een kerk er op. Die beklimmen was nog net een iets te grote uitdaging. Iets. Javier en Charlie waren zo stoer er wel op de klimmen. Rennen zelf. Hun gingen er ook onder, iets wat met onze rolstoel en scootmobiel niet echt te doen was. Magnums eten was gelukkig ook geen straf en ze brachten mooie foto’s mee terug!

Vrijdag avond hebben we nog een klein afscheidsfeestje gehouden, want we zijn toch een beetje familie geworden in die 4 weken. We hingen nog wat slingers op die ik had meegenomen, aangezien je dat in het leven zelf moet doen. Roger was jarig, dus ook dit vierden we! Van de taart topper ging het alarm nog even af. Typerend voor de groep, nog even met een knal er uit! Het afscheid nemen begon. De eerste vertrokken in de nacht al. Gelukkig kunnen we allemaal nog contact houden via Facebook en willen we over 5 jaar een reünie💕

Gisteren stond in het teken van de koffers inpakken. Met moeite kregen we alles er in, was er nog tijd voor een middagdutje en lekker douchen. Het was daarna al 16:00 uur en tijd om te gaan. Na twee uur rijden kwamen we aan bij het vliegveld in Mexico stad. We konden al vrij snel door en ook naar onze plekken. Door de KLM crew zijn we weer geweldig geholpen. Wat was het ook fijn dat we business class tickets hebben gekregen, daar ben ik enorm dankbaar voor. Ik weet niet hoe ik al die uren in economy had moeten doorbrengen. Tijdens de terugvlucht werd ik weer goed beroerd helaas.

Ik merk echt dat de steroïden aan het uitwerken zijn zoals voorspeld en dat je dat echt voelt. Ik ben onwijs blij dat ik kon liggen, al was zelfs dat zwaar. Gelukkig lukte het uiteindelijk toch om drie uurtjes te kunnen slapen en trok ik wat bij. Ik moet er rekening mee houden volgens de arts dat ik zo twee a drie maanden goed beroerd zal raken alvorens ik weer vooruit zal gaan. Het is dus niet alleen maar dat ik mezelf goed voel na de transplantatie. Gelukkig overall merk ik wel echt verschil en daar ben ik enorm blij mee! Het gaat alleen niet enkel goed. In het vliegtuig voelde het wel even aan als foute boel.

Ik ga nu thuis vooral mezelf focussen op mijn herstel en jullie ook daarin meenemen. Dinsdag zie ik de hematoloog hier en fysiotherapie staat ook al ingepland. Verder gaat de bel uit mijn voordeur en pak ik ook rust. Ondanks dat de laatste bijna 5 weken ook een hele mooie en warme ervaring was, was het ook lang niet altijd makkelijk. Rust is dus wel zo belangrijk.

Bij aankomst op Schiphol stonden er een hoop mensen op mij te wachten. Ontzettend lief! Onderweg naar huis reden er zo’n 12 motoren mee. Enkele rijders zelfs vanuit Maastricht. Echt heel lief dat ze er allemaal waren💕

 

liefs,

Mies

Een reactie plaatsen