Neutropenie, lock down en haren er af!

10 augustus 2018

Sinds een aantal dagen staat alles in het teken van bloedtesten, antibiotica en injecties die goed zijn voor het opwekken van nieuwe stamcellen.

Door de chemokuur zitten er wat blaasjes in mijn mond, maar gelukkig is de antibiotica ook daarvoor en moet dit geen kwaad gaan doen.

De bloedtesten zijn tot nu toe zoals het zou moeten, dus dat is goed nieuws! Anderhalf uur geleden hebben ze opnieuw bloed afgenomen en over 2,5 uur verwacht ik weer te horen dat het nog steeds goed gaat. Ik zit nu middenin neutropenie.

Neutropenie is in het kort een tekort aan bepaalde witte bloedcellen in het lichaam, waardoor je erg vatbaar bent voor allerlei ziektes. De weerstand is hierbij minimaal en op zo’n niveau dat je lichaam zelf, anders dan normaal, een infectie niet goed kan bestrijden. Dit is ook waarom we nu mondkapjes moeten dragen, handen kapot zijn van het wassen en desinfecteren en waarom we nu even vrij weinig dingen mogen eten. Naast dat we ‘opgesloten’ zitten in het gebouw, want isolatie is nu een vrij belangrijke voorzorgsmaatregel doordat onze neutropenie nu rondom het dieptepunt zit. De dagelijkse injecties zijn bestemd ter opwekking van dit alles.

De isolatie is wennen en de verveling is best aanwezig. Gelukkig kunnen we elkaar, natuurlijk met alle voorzorgsmaatregelen, meeten op het dakterras. Iedereen die mij een beetje kent die weet ook hoe graag ik altijd overal wil weg komen of ontsnappen. Het is nog even uithouden dus! Er was wat verwarring ontstaan bij de kliniek over de caregivers, deze mochten normaal gewoon de nodige boodschappen doen, maar ineens gaven ze aan van niet. Een kleine lockdown. We hadden al plannen bedacht om de lakens vast te knopen en te ontsnappen en al onze tattoo’s extra goed bekeken of er een prison break optie in was verwerkt, maar helaas. Ook geen knappe Michael Scofield die we konden checken… Een hoop lol gehad en bij navragen aan de arts begon hij te lachen en gaf hij aan dat onze caregivers gerust boodschappen konden doen zolang ze nadien maar nieuwe kleding aantrokken en dergelijke. We kunnen dus gewoon weer onze veilige nacho’s met guacamole uit een potje eten. Zelfs guacamole uit een potje smaakt nu heerlijk!🥑❤️

Eergisteren begon mijn haar veel flinker met uitvallen. Met lichte tegenzin appte ik Javier, een van onze chauffeurs. Zijn vrouw is kapster en komt altijd heel lief langs om de haren van patiënten doen wanneer ze hier aan toe zijn. De afspraak werd gemaakt voor gisteren. De meeste mensen uit de groep hadden hun haren er al af, maar er sloten nog drie andere vrouwen uit de groep aan en een van haar mannen deed heel lief met haar mee als support! Iedereen kwam bijeen op het dakterras en we hebben er gelijk een soort van feestje van gemaakt. Het is al kut genoeg, op zich, dus die slingers hingen we zelf op!

Mijn haren waren lang genoeg om te kunnen doneren en nadat de vlecht was afgeknipt begon het grote werk. Ik begrijp nu waarom Hakkûhbar gabbertje begon met “tering kriebels”. Wat kriebelde dat MEGA! En op zich zelfs daarna. Het voelt zo gek, maar gelukkig groeit het vanzelf wel weer aan en helemaal fijn dat ik mijn haren kan doneren zodat een ander uiteindelijk ook een mooie pruik kan krijgen net zoals ik heb!

Nog maar ruim een weekje en dan stappen we weer op het vliegtuig. I can’t wait!!

Liefs,

Mies

Een reactie plaatsen