Een haarstuk van Jennifer Hoeve

Nieuwe haren

Een van de zaken die ik voor Mexico moet regelen is een haarwerk. De chemotherapie die ik ga krijgen is er een waarvan je haren uit zullen gaan vallen. Van vorig jaar, toen mijn gezicht verlamd was, weet ik dat je jezelf nog beroerder kan voelen als je in de spiegel  een heel ander mens ziet. Ik hoefde er dus niet over na te denken of ik een pruik wilde. Het enige probleem was waar haal je zoiets vandaan waarbij het nog mooi is ook. Niets ten nadele van Bonnie St. Clair, maar zo’n type pruik wilde ik nogal graag vermijden. Veel plekken waar ze je van een haarwerk kunnen voorzien waren zaken waarbij ik mezelf als 24-jarige wel heel jong voelde voor het type aanbod.

Jennifer Hoeve

Ik sprak er over met mijn huishoudelijk hulp en zij vertelde via via nog wel wat te kennen en zo kwam ik uit bij Jennifer Hoeve in Oostzaan, nabij Amsterdam. Vanochtend zette ik de eerste stap richting het haarwerk, want om 10:00 uur had ik een afspraak met Jennifer staan. Ze nam alle tijd en we bespraken mijn wensen. Dit is eindelijk een bedrijf die haarwerken kan maken die van deze tijd zijn en die er iets ontzettend moois van kunnen maken. Ik kon de kleur kiezen, de lengte en het model wat ik graag zou willen. Het gaat een lace wig worden. Dat is een haarstuk waarbij het lijkt alsof de haren uit je eigen hoofd komen. Een mooie en natuurlijke look. Mijn hoofd werd opgemeten, waardoor het haarstuk straks perfect zal aansluiten. Tegen het einde van de afspraak vertelde Jennifer dat zij ook een hele mooie bijdrage gaan doen aan de crowdfunding. Het is ongelofelijk mooi om te zien hoe onbekenden zo betrokken en behulpzaam kunnen zijn bij mijn actie. Na meerdere zaken te hebben gesproken was dit pas de eerste die goed voelde en nu weet ik het zeker; ik zit goed! Voor iedereen in een zelfde situatie als ik of die gewoon meer uit hun eigen haar willen halen is dit een ontzettend fijne zaak. Het duurt een aantal weken voordat het haarstuk klaar is en dan mag ik weer terug komen. Ook dit gaat nu lukken voor Mexico. Weer een stap dichterbij!

De start van eicellen invriezen

Coulanceregeling

Een kleine twee weken geleden belde  ik met mijn zorgverzekering. Heel wat weken daarvoor had ik al een coulanceregeling aangevraagd voor het invriezen van mijn eicellen. Dit is normaal iets wat je vergoed krijgt wanneer er een chemotherapie in je behandelplan zit, maar doordat mijn stamceltransplantatie in het buitenland plaats zal vinden gelden er andere regels voor en krijg je dit hooguit wanneer ze deze coulance bij hoge uitzondering besluiten te geven. Ik had nog steeds geen reactie en de verwachtte tijd was inmiddels verstreken, dus ik ging er zelf achteraan. What’s new… Ik kreeg te horen van de eerste telefonist dat hij niet zo snel iets zag staan, maar toen ik hem vertelde dat ik 23 juli mogelijk behandeld kon worden en dus best een haast had gekregen door een uitblijvende reactie. Hij ging er gelijk achteraan en ik kreeg de buitenland afdeling te pakken. Hierheen moest ik mijn formulier sturen hoorde ik weken geleden. Dat bleek dus niet, maar door mijn niet zo veel voorkomende situatie kon dat eenvoudig mis gaan. Ook hun hoorde van mijn haast en gingen er mee door. Ze zeiden wel alvast hun contacten te kunnen gebruiken om te kijken waar ik direct terecht kon, ongeacht of het vergoed gaat worden of niet. Dit namen ze voor mij uit handen gelukkig. Of ik een maximale reistijd had? Nee, alles wat nodig is om het voor 23 juli te realiseren. De reisjes nemen we dan maar voor lief. Nog geen uur later werd ik teruggebeld en vertelde de medewerker dat ze Medisch Centrum Kinderwens Leiderdorp aan de telefoon had. Die hadden alles aangehoord en wilde er voor zorgen dat ik hoe dan ook op tijd zou kunnen zijn. Ze beloofde dezelfde week te gaan bellen of anders de week er op en dan kon ik binnen 1-2 dagen terecht.

Een onverwacht pakketje

Vorige week zaterdag ging mijn deurbel. Ik lag nog in bed, dus ik opende de deur als Alice Cooper met mijn mascara van de dag ervoor overal behalve op mijn wimpers. De postbode had een brievenbuspakket voor mij. Nadat ik hem had aangenomen moest ik hard nadenken. Had ik dan echt wat besteld online? Toen ik hem opende zag ik rozen, mooi beschermd verpakt zodat ze blijven behouden tot je ze opent en een kaartje. In het kaartje stond een lieve tekst om mij veel sterkte en succes te wensen. Het was vanuit de naam van de zorgverzekeraar, een specifieke medewerker die ik heb gesproken. Een ontzettend lief gebaar.

De afspraak

Maandagochtend werd ik gebeld door een medewerker van het MC kinderwens Leiderdorp. Ze hadden de volgende ochtend plek. Dinsdagochtend om 8 uur zaten mijn zus en ik in de auto richting Leiderdorp. Ik kreeg een intake bij de fertiliteitsarts met onder andere bloedonderzoek en uitleg over wat de procedure is voor eicellen invriezen. Vrijdagochtend kon ik alweer terug komen voor de bloeduitslagen en de prikinstructies. De arts legde uit hoe het precies gaat gebeuren en dat het eigenlijk een uitgestelde IVF behandeling is die ze hier bij uitvoeren. Uit de bloeduitslagen kwam dat mijn vruchtbaarheid zeer laag is voor mijn leeftijd, dus dat ze mij een hoge dosis hormonen gaat geven om het maximale er uit te halen bij mijn volgende cyclus. Qua tijd lijk ik nu maar 1 ronde mee te kunnen pakken en misschien met geluk op de valreep direct een tweede er achteraan als dat nog lukt voordat ik naar Mexico vertrek. Later bij de verpleegkundige die mij de prikinstructies gaf vroeg ik dan wat normaal was. Mijn ‘score’ zat aan tegen wat een vrouw zou hebben die tegen de overgang aan zat. Niet geheel een uitslag die ik had verwacht, maar gelukkig dachten ze goed mee. De hormonen die ik krijg zijn hoog. Hoger dan normaal en wat meer past bij een 40-jarige. We moeten zoveel mogelijk eicellen zien te verkrijgen en met maar een kans gaan we all in. Het is een dosis waar ik van mag verwachten best wat last te krijgen, maar gelukkig voor een goed doel! En voor nu? Vooral afwachten, maar ook dit is eindelijk opgestart. Weer een stukje dichter bij Mexico!