Een jaar voorbij

Afgelopen weekend was het een jaar geleden dat ik, nadat mijn gezicht al een dag gek aanvoelde, in de spiegel keek en zag dat mijn gezicht verlamd was. Ik belde de huisarts op en vertelde aan de assistente dat mijn gezicht verlamd was wat haast wel wijst op iets met de hersenen, ik geen tekenen van een beroerte of iets dergelijks had, maar ik dus waarschijnlijk even langs moest komen. Gelukkig hoorde ik aan de andere kant van de telefoon een net zo’n rustige stem zeggen dat langskomen wel een idee was. Doordat mijn zicht al minimaal was kon ik niet meer rijden en dus belde ik mijn moeder op: “niet schrikken maar langsgaan is wel even slim”. In de tussentijd stond ik met volle interesse voor de spiegel te proberen om de meest interessante gezichtsuitdrukkingen toe te passen, maar er kwam toch echt niets uit.

Bij de huisarts werden er wat testen gedaan en hij zou overleggen met het ziekenhuis en bellen wat hun idee er over was. We reden eerst terug naar mijn ouders die een straat naast de huisarts wonen. We stonden net voor de deur toen ik al werd gebeld en mochten gelijk door naar de SEH. In eerste instantie begon de neuroloog over de ziekte van Bell. De co-arts gaf wel aan dat ze ook klachten zag die met meer hersenzenuwen te maken hadden dan alleen die van de ziekte van Bell, maar ik mocht naar huis. Als het erger werd mocht ik terug komen. De volgende ochtend werd het erger, maar ik had geen zin in het ziekenhuis, ondanks dat de andere kant van mijn gezicht ook slechter ging. Ik werd toch na een tijd overtuigd terug te gaan en ik kreeg mijn mri-scan. De rest is een aardige geschiedenis…

Ineens zit een jaar er op. Het jaar is snel gegaan. Waarschijnlijk mede doordat ik aardig bezig werd gehouden met therapieën. Het was voor mij wel duidelijk dat die dag dit jaar leuker moest worden. Met een lieve vriendin die altijd dag en nacht bereikbaar was, ook toen ik zo ziek werd, besloten we uit eten te gaan en er toch een feestje van te maken. Wijn, eten, belachelijk goede toetjes en een te gekke vriendin. Veel meer heeft een mens soms niet nodig. Dit jaar was geslaagd, ondanks dat ik niet fit was hebben we toch genoten van de dag want:

Een reactie plaatsen