Herkeuring bij het UWV

Herkeuring bij het UWV

Vanaf 2015 ben ik afgekeurd op basis van mijn symptomen en onlangs moest ik voor mijn herkeuring, maar nu met een diagnose op zak en een hele verslechtering ten opzichte van toen. Tegen het advies in van revalidatie had ik al wel diverse sollicitaties verzonden en ook tegen beter weten in. Ze hadden geen succes en dat was misschien maar beter ook voor iemand die op bijna iedere dag al keuzes moet maken tussen douchen of koken.

Afgelopen zaterdag was het zo ver; een brief van het UWV. Er stond klein en niet eens volledig beschreven wat mijn beperkingen waren en wat vermeden moest worden. Het idee was duidelijk met wat ik moest vermijden:

  • Tillen, duwen en trekken
  • Staan, lopen en traplopen
  • Licht, geluid en warmte
  • Te veel mensen
  • Stress en tijdsdruk
  • Veranderingen
  • Werken met mijn handen, zoals met een computer, toetsenbord of computermuis

And the list goes on…

De brief eindigde met een conclusie. De conclusie was dat er bij mij sprake was van verminderde benutbare mogelijkheden. Ik zou hierom zijn aangewezen op werkzaamheden conform de opgestelde functionele mogenlijkhedenlijst. Ik kon deze mogelijkheden duurzaam benutten. Meer stond er niet. Niet hoeveel uur, niet wat het idee was, maar blijkbaar was het oordeel dat wat ik kon, kon worden ingezet. Hoe dan, voor iemand wiens enige uitje van de week meestal de supermarkt is?

Na deze brief was het afwachten. Afwachten tot een arbeidsdeskundige mij zou gaan bellen. Gelukkig was dat gisteren al zover. Een vriendelijke vrouw belde en nam alles met me door. Ze weten bij het UWV hoe gek ik wordt van thuiszitten en hoe graag ik weer wil werken, maar ik gaf gelijk aan dat ik heel wat miste in de brief die ik kreeg. Gelukkig was wat zij op papier had wel volledig. Ze zei nog vragend dat ze had begrepen dat terugkeren in mijn oude functie niet meer mogelijk was. Tja, een agent in een rolstoel. Hoe stoer zou het zijn de eerste daarvan te zijn, maar dat zou niemand, waaronder ik, toch echt moeten willen…

De arbeidsdeskundige gaf aan dat ik volgens de arts 20uur per week, 4 uur per dag, zou kunnen werken. Ik slikte gelijk, want hoe dan? Ik krijg het niet eens voor mekaar zoveel uur per week aan mezelf te besteden, laat staan voor een werkgever. Gelukkig voegde ze er snel aan toe dat er geen enkele vacature was die voldoet aan deze beperkingen en dat ik volledig arbeidsongeschikt blijf om te werken aan mijn herstel. Volgend jaar gaan we verder kijken en als het tussentijds beter mocht gaan dan mocht ik het gewoon melden, maar tot die tijd kan ik er aan werken om ervoor te zorgen dat ik eerst voor mezelf kan zorgen met een goede basis voordat we verder kijken hoe ik een ander kan helpen. Aan de ene kant ontzettend jammer, want ik wil zo graag werken, maar aan de andere kant heb ik nu genoeg andere zorgen. Nu op naar een resultaat met behulp van de stamceltransplantatie waardoor mijn mogelijkhedenlijst flink kan worden ingekort…

 

Een reactie plaatsen